DNS يا " سيستم نامگذاري حوزه " ، يك روش سلسله مراتبي است كه بانك اطلاعاتي مربوط به نامهاي نمادين حوزه و معادل IP آنها را روي كل شبكه اينترنت توزيع كرده است و هر ايستگاه مي تواند در يك رول منظم و سلسله مراتبي آدرس IP معادل با ايستگاه مورد نظرش را در نقطه اي از شبكه اينترنت پيدا كند؛ اين سيستم در سال 1984 معرفي شد .

در DNS ، كل آدرسهاي اينترنت درون بانكهاي اطلاعاتي توزيع شده اي هستند كه هيچ تمركزي روي نقطه اي خاص از شبكه ندارد . روش ترجمه نام بدين صورت است كه وقتي يك برنامه كاربردي مجبور است براي بر قراري يك ارتباط ، معادل آدرس IP از يك ماشين با نامي مثل cs.ucsb.edu را بدست بياورد، قبل از هر كاري يك تابع كتابخانه اي را صدا مي زند؛ به اين تابع كتابخانه اي “ تابع تحليلگر نام “ گفته مي شود . تابع تحليلگر نام ، يك آدرس نمادين راكه بايستي ترجمه شود، بعنوان پارامتر ورودي پذيرفته و سپس يك بسته در خواست به روش UDP توليد كرده و به آدرس يك سرويس دهنده DNS ( كه به صورت پيش فرض مشخص مي باشد ) ارسال مي كند . همه ماشينهاي ميزبان ، حداقل بايد آدرس IP از يك سرويس دهنده DNS را در اختيار داشته باشند . اين “ سرويس دهنده محلي “ پس از جستجو، آدرس IP معادل با يك نام نمادين رابر مي گرداند . “ تابع تحليلگر نام “ نيز آن آدرس IP را به برنامه كاربردي تحويل مي دهد. با پيدا شدن آدرس IP ، برنامه كاربردي مي تواند عمليات مورد نظرش را ادامه بدهد .

همانگونه كه اشاره شد بانك اطلاعات كه اسامي حوزه اينترنت را تعريف كرده ، متمركز نيست بلكه روي كل اينترنت توزيع شده است . حال بايد ديد اسامي اينترنت چگونه سازماندهي مي شود تا نهايتأ بتوان روش جستجو روي يك بانك اطلاعاتي توزيع شده را توضيح داد .

تعداد صفحات پروژه 18 صفحه می باشد.